Damskie kapelusze, toczki i fascynatory.

Były czasy, kiedy nikt nie wychodził z domu z gołą głową. Kapelusz był obowiązkiem towarzyskim, znakiem stanu, pieczęcią dobrego smaku - przedwojenna Warszawa miała dziesiątki pracowni modniarskich, a zawód modystki należał do tych, które współtworzyły codzienną elegancję miasta. Po wojnie wszystko to rozsypało się w ciągu kilku dekad: gołe głowy, niedzielna obojętność, kapelusznictwo zepchnięte na margines mody i pamięci.

Pani Maria Wąsiewicz jest jedną z ostatnich, które pamiętają, jak się to robiło i robią to dalej. Filcowanie główek, naciąganie na drewniane kopyto, parowanie, formowanie ronda, wykończenia z taśm, woalek i piór - każdy kapelusz powstaje w jej pracowni rękami, w ten sam sposób, w jaki powstawał, gdy Warszawa była miastem damskich kapeluszy. Pracownia jest skromna, ale to skromność warsztatu, w którym wszystko jest na swoim miejscu i w którym znalazł się czas i serce, żeby ugościć nas kawą i ciastkiem.

Pani Maria mówi o zamknięciu pracowni. Po tylu latach uważa, że to być może ostatnie sezony. My traktujemy to jako wyzwanie i misję, żeby jej pracownia nie zniknęła z mapy Warszawy, żeby ten fragment rzemieślniczej tradycji miasta dał się jeszcze uratować. Wejdźcie, zamówcie kapelusz, opowiedzcie znajomym. To miejsce zasługuje na to, by trwać.