Kapelusze i fascynatory.

Mojry, od których Martyna wzięła nazwę swojego atelier, były w mitologii greckiej trzema boginiami przeznaczenia: Kloto przędła nić ludzkiego losu, Lachesis ją odmierzała, Atropos przecinała. Dla pracowni, w której wszystko zaczyna się od tkaniny - trudno o nazwę celniejszą.

Modniarstwo, czyli sztuka tworzenia nakryć głowy, to jedno z tych rzemiosł, które w Polsce niemal zniknęło. Jeszcze w międzywojniu Warszawa była miastem modystek, kapelusz był znakiem klasy społecznej, a żadna dama nie wychodziła bez niego z domu. Po wojnie warsztaty rozsypały się, a wraz z nimi odeszły mistrzynie - i ich drewniane formy modniarskie, niektóre z ponad pięćdziesięcioletnią tradycją.

Te właśnie formy Martyna zbiera latami od modystek kończących działalność. Dziś są jej narzędziami pracy: kształtuje na nich sinamay, abakę i buckram - materiały brytyjskich projektantów wyścigowych- pozostając jednocześnie wierna polskiemu filcowi. Rzemiosła uczyła się u polskich modystek, które swój warsztat doskonaliły u angielskich mistrzów; dokładała do tego kursy u kapeluszniczek wyznaczających styl Royal Ascot i Melbourne Cup. W 2018 roku odebrała główną nagrodę za najpiękniejszą stylizację podczas Wielkiej Warszawskiej, a jej fascynatory i toczki regularnie wracają z wyróżnieniami z Toru Służewiec.

Moirai Atelier to jej pierwsza autorska pracownia - miejsce, w którym sukienka spotyka się z kapeluszem zaprojektowanym pod konkretną klientkę i konkretną okazję.

Martynę od lat łączy współpraca z Damosferą - portalem, który już dekadę promuje w Polsce kulturę kapelusza i organizuje warszawski Hat Walk.