Historia polskich szewców, rymarzy i kaletników. Darmowy wstęp.

Informacja ze strony:

Cech Szewców znany był zawsze z wielkiego przywiązania do religii i kościoła. Starsi i podstarsi Cechu obejmując swój urząd składali przysięgę, która brzmiała: „Przysięgamy Panu Bogu Wszechmogącemu, Monarsze Imci i Radzie Miejskiej teraz i no potym będącej wiernymi i posłusznymi być na każden czas gdy nam rozkażą. Czeladzi rozpustnej nie chować, tajemnice miejskie zachować, sprawiedliwość w Cechu każdemu podług artykułów cechowych czynić, porządek w kościele, jako i w Cechu przestrzegać".

Patronami szewskimi są święci Kryspin i Kryspianin, patrycjusze rzymscy z 2 w. po Chrystusie. Prześladowani za wiarę chrześcijańską. Zesłani zostali do południowej Francji. Tam zajmowali się wyrobem sandałów. Im to Cech szewców ufundował w 1719 r. w kościele Św. Jacka na Freta ołtarz, jako wyraz uczuć religijnych.

Muzeum powstało w 1973 roku staraniem i z funduszów Cechu Rzemiosł Skórzanych. Muzeum. znajduje się w budynku Cechu przy ul. Wąski Dunaj 10.

Muzeum nosi imię Jana Kilińskiego. W 1936 r przypadała 550 rocznica Cechu. Rok ten był wielkim świętem polskiego rzemiosła. Prezydent Ignacy Mościcki odsłonił pomnik bohatera narodowego — szewca Jana Kilińskiego, a ówczesny prezydent Warszawy Stefan Starzyński powiedział „To pomnik chwały i dumy ludu Warszawy, a rzemiosła w szczególności". W roku 1979 p. Bożena Hensoldt po zwiedzeniu Muzeum, wpisała do księgi muzealnej „Im więcej wiem o sobie, tym większy szacunek mamy dla siebie i ojców naszych. Inicjatywa utworzenia takiego, jak to Muzeum godna uznania, naśladowania i popularyzowania. Zebrane tu rzeczy to nie tylko muzealne przedmioty, ale cząstka życia i serca ludzi z nimi związanych". Na arenę życia politycznego członkowie Cechu weszli u schyłku XVIII w. wykazując swój patriotyzm. To szewc Jan Kiliński w Insurekcji Kościuszkowskiej stanął na czele ludu Warszawy, to Stanisław Hiszpański szewc członek Rządu Narodowego w Powstaniu Styczniowym, choć nie orężem walczył z najeźdźcą.

Muzeum Cechu Rzemiosł Skórzanych mieści się w kamienicy, która od 1593 r. była własnością Cechu Szewskiego Warszawy, jest to róg Wąskiego i Szerokiego Dunaju 10, stanowi historyczny pomnik przeszłych pokoleń szewców Warszawy. Myśl zorganizowania Muzeum sięga lat 60-siątych. W owym czasie Zarząd Cechu, zaniepokojony sytuacją rzemiosła, postępującą likwidacją warsztatów, postanowił zabezpieczyć dla potomnych pamięć o ich pracy i historii. Inicjatywą zainteresowano przede wszystkim środowisko rzemieślnicze i szersze kręgi społeczeństwa. W maju 1972 roku Cech zwrócił się do Dyrekcji Muzeum Historycznego m.st.Warszawy z prośbą o opiekę merytoryczną. Profesor Janusz Durko ustosunkował się przychylnie i poparł inicjatywę. Konsultantami zostały mgr Wanda Szaniawska i mgr Lidia Eberle. Stronę plastyczną powierzono prof. Maciejowi Raduckiemu. Niezbędną pomoc udzieliło ówczesne kierownictwo Izby Rzemieślniczej. Zaskakująca była ofiarność rzemieślników. Muzeum zostało otwarte w styczniu 1973 r. Mieściło się wówczas w trzech stylowych salkach. Za cel swej działalności Muzeum postawiło sobie pokazanie nie tylko zanikające zawody rękodzielnicze lecz ich specyfikę, ukazanie pracującego w nich rzemieślnika, służącemu człowiekowi na co dzień.